ژرالدین دخترم :                                            
اینجا شب است، یک شب نوئل و من از تو بسی دورم، خیلی دور، اما تصویر تو آنجا روی میز هست ، تصویر تو اینجا  روی  قلب من  نیز هست ، اما  تو  کجایی ؟ آنجا  در صحنه  پر شکوه  تئاتر  هنرنمایی    می کنی ؟ شنیده ام نقش تو در این نمایش پر نور و پر شکوه، نقش آن “شهدخت ایرانی” است که اسیر تاتارها شده است. شاهزاده خانم باش و بمان، ستاره باش و بدرخش اما قهقهه تحسین آمیز تماشاگران، عطر مستی آور گل هایی که برایت فرستاده اند، تو را فرصت  هشیاری داد نامه پدرت را بخوان. صدای کف زدن های تماشاگران  گاه  تو را  به آسمان ها خواهد برد، برو! آنجا برو. اما گاهی نیز بر روی  زمین بیا و  زندگی  مردمان  را تماشا کن : زندگی  آن  رقاصان  دوره گرد کوچه های تاریک را که با شکم گرسنه می رقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد؛ من نیز یکی از اینان بودم، من طعم  گرسنگی  را چشیده ام من درد بی خانمانی را کشیده ام و از اینها بیشتر، من رنج حقارت آن دلقک دوره گد را که  اقیانوسی از غرور در دلش  موج   می زند اما سکه صدقه رهگذرخودخواهی آن را می خشکاند، احساس کرده ام. با این همه من زنده ام و از زندگانی پیش از آنکه مرگ فرا رسد نباید حرفی زد. .....